Delfiny nie mogą czytać Murakamiego. Recenzja książki „Śmierć Komandora. Tom 2. Metafora się zmienia”
Recenzje / 13 stycznia 2019

Czy Murakami w drugim tomie swojej powieści pochwyci ideę? Czy jego bohater odnajdzie swoją ścieżkę? Czy pojawienie się Marie zmieni cokolwiek w jego zwyczajnej-niezwyczajnej egzystencji? Z tego typu pytaniami zostawia Murakami swojego czytelnika w przerwie pomiędzy dwoma tomami powieści Śmierć Komandora. Ta przerwa jest potrzebna. To takie japońskie ma, które oddaje pustkę pomiędzy obiektami lub zdarzeniami, moment pomiędzy działaniem i nie-działaniem, kiedy następne wydarzenia dopiero dojrzewają i szykują się do zaistnienia. Ta przestrzeń jest potrzebna dla oddechu i zebrania sił przed drugim tomem, który miał być nie tylko rozwinięciem historii bohatera, ale także podsumowaniem tomu pierwszego.

W objęciach upiora. Recenzja książki „Yūrei. Niesamowite duchy w kulturze japońskiej”
Recenzje / 7 stycznia 2019

Bogowie, demony, strzygi i upiory to spersonifikowane elementy świata nadprzyrodzonego, które miały ułatwić człowiekowi radzenie sobie z tym, co niewyjaśnione i przerażające w życiu doczesnym. Równocześnie umysły naszych przodków zaprzątały myśli o tym, co czeka ich po śmierci. Czy jesteśmy tylko ciałem czy może czymś więcej? Jaką formę będziemy mieć po śmierci? Co czai się po drugiej stronie i czy to już koniec?

Słuchanie. Recenzja książki „Kwiat wiśni i czerwona fasola” Duriana Sukegawy
Recenzje / 23 grudnia 2018

Wsłuchaj się w elementy przestrzeni, usłysz, co śpiewa wiatr, o czym szepczą drzewa, co opowiada księżyc, za czym tęskni ptak. Wszystko, co istnieje, ma sens – nawet jeśli zawiedzie czyjeś oczekiwania, nawet jeśli rozczaruje, nie spełni marzeń i nie osiągnie nic. Nie potrzeba wielkich słów, wystarczy czasami czyjaś obecność, by odkryć, ile znaczy każda chwila, jak cenny jest ten mijający moment.

Stawiając czoła starości. Recenzja książki „Dziennik szalonego starca” Tanizakiego Jun’ichirō
Recenzje / 9 grudnia 2018

Tanizaki Jun’ichirō (1886-1965) zaliczany jest do grona najwybitniejszych i najpopularniejszych pisarzy japońskich XX wieku. W ciągu swego długiego, bo ponad osiemdziesięcioletniego życia tworzył nieprzerwanie, pozostawiając po sobie liczne powieści, opowiadania, dramaty, wiersze tanka oraz eseje i szkice. W 2015 roku minęło pięćdziesiąt lat od jego śmierci, natomiast w 2016 roku, przypadała 130. rocznica urodzin tego wielkiego pisarza. Te dwie tak ważne rocznice stały się pretekstem do uczczenia pamięci wielkiego twórcy i jego dorobku literackiego nie tylko w Japonii, ale także poza jej granicami, poprzez różne wydarzenia kulturalne, konferencje, sympozja, a nawet po ponad trzydziestu latach reedycję jego dzieł zebranych przez prestiżowe wydawnictwo Chūō Kōronshinsha. Niedawne wznowienie powieści Dziennik szalonego starca przez Państwowy Instytut Wydawniczy po czterdziestu sześciu latach od ukazania się jej pierwszego tłumaczenia dokonanego przez Mikołaja Melanowicza, można więc śmiało uznać za choć niezamierzony, ale ważny nasz polski wkład we wspomniane obchody rocznicowe.

Japonia z perspektywy peryferii. Recenzja książki „Historia Okinawy” Stanisława Meyera
Recenzje / 11 listopada 2018

Książa Stanisława Meyera Historia Okinawy to bez wątpienia ciekawa i godna polecenia lektura. Jako pierwsza w języku polskim tak kompleksowo przedstawia dzieje jednej z obecnych prefektur Japonii, Okinawy, która jak autor zaznacza (i zapowiada informacja na okładce) jest najbardziej niejapońskim regionem tego kraju. Autor zdecydowanie, aczkolwiek w sposób wyważony i co najważniejsze dobrze udokumentowany, rozprawia się z mitami i stereotypami na temat Okinawy, które nierzadko są powielane i propagowane przez samych mieszkańców archipelagu japońskiego.