Kraj Kwitnącej Popkultury. Recenzja książki „Czysty wymysł. Jak japońska popkultura podbiła świat” Matta Alta
Recenzje / 11 kwietnia 2021

Tytuł książki Matta Alta odnosi się do słów Oscara Wilde’a z eseju Upadek sztuki kłamstwa: obserwacje: „W rzeczywistości cała Japonia jest czystym wymysłem. Nie ma ani takiego kraju, ani takich ludzi. Japończycy są po prostu modnym stylem, wyrafinowanym pomysłem sztuki”. Poeta w ten sposób ironizował na temat popularności japońskiej kultury, która opanowała Zachód po otwarciu granic Japonii dla obcokrajowców po niemal dwustu latach izolacji. Słowa Wilde’a są wciąż aktualne, a zapoczątkowana w XIX wieku fascynacja Krajem Kwitnącej Wiśni trwa do dziś.

Kun, jaki jest, każdy widzi. Recenzja podręcznika „Znaki japońskie dla zaawansowanych” Ewy Krassowskiej-Mackiewicz i Joanny Pieronek-Saito
Recenzje / 3 stycznia 2021

Świeży tomik współautorstwa znanej popularyzatorki języka japońskiego Ewy Krassowskiej-Mackiewicz oraz Joanny Pieronek-Saito jest już trzecim w serii kompendiów dotyczących pisma japońskiego wydawanych przez Polsko-Japońską Akademię Technik Komputerowych. Trudno go jednak uznać za dobrą propozycję dla samouków.

Murakami sprzedaje ciemne piwo – recenzja „Pierwszej osoby liczby pojedynczej” Harukiego Murakamiego
Recenzje / 27 grudnia 2020

Są pisarze, tacy jak Yōko Ogawa, którzy wyraźnie odcinają się od prób interpretowania ich utworów przez pryzmat biografii. Są tacy, jak Osamu Dazai, którzy każdą postać literacką – niezależnie czy męską czy damską – tworzą z elementów autobiograficznych, co wymaga mistrzostwa pozwalającego uniknąć monotonii osobowości kreowanych postaci. Jednak nie ma chyba takich jak Haruki Murakami, który w najnowszej książce robi coś odwrotnego: pisze opowiadania osnute na własnych, ale mało ważnych wspomnieniach, w których kreuje siebie na wzór bohatera w swoim „specyficznym stylu”, powszechnie nazywanym przez krytyków literackich „stylem murakamiowskim”.

Pozory. Recenzja zbioru „Układ(a)ne” Aoko Matsudy
Recenzje / 16 grudnia 2020

Za uśmiechniętą twarzą, stonowanymi gestami, schludnym ubiorem ukrywają się prawdziwe emocje i myśli, których nie chcesz wyrażać, bo i tak nikt nie będzie chciał zrozumieć. Bezpieczniej schować się za maską i obserwować ludzi w ich dążeniach do spełniania cudzych oczekiwań. Najtrudniej jest być sobą. Nie udawać, nie dostosowywać się, ale żyć tak, jak się tego pragnie. Tylko… czy nadal pamiętasz, czego naprawdę chcesz?

Nieperfekcyjny „Perfekcyjny świat Miwako Sumidy” – recenzja powieści Clarissy Goenawan
Recenzje / 23 listopada 2020

„Przezroczyści ludzie są całkowicie normalni. Tak normalni, że nigdy się niczym nie wyróżniają i po prostu wtapiają się w tło. (…) Utrzymują w miarę dobre relacje z kilkoma osobami z klasy, ale nie mają prawdziwych, bliskich przyjaciół. Prowadzą spokojne życie w liceum, na studiach i potem w pracy. Zwykle zawierają małżeństwa z podobnymi sobie, ponieważ inni mogliby przesunąć ich bliżej centrum uwagi, a oni nigdy nie przyzwyczaili się do tego, żeby się nimi interesowano. Są przecież prawie niezauważalni”. Czasami jednak za tą pozornie obojętną fasadą kryje się głęboko skrywana tajemnica i ludzka tragedia.

Efemeryda. Recenzja książki „Gorączka złotych rybek” Kanoko Okamoto
Recenzje / 25 października 2020

Olśniewasz, zniewalasz, czynisz ze mnie swego niewolnika. Nie mogę oderwać od ciebie wzroku. Twoje piękno jest jednak nierealne, odległe, jakby nie z tego świata. Ale czy to tylko moja nienasycona wyobraźnia nadała ci cech boskości czy naprawdę jesteś doskonałością, która objawiała się właśnie mnie?